Most Popular Articles

  • Ethiopia to build two more dams for power generation

     

    Local media reported that BNP Paribas, Deutsche Bank and JP Morgan have been selected to manage the bond sales.

     

    World Bulletin/News Desk

     

     

    Ethiopia is planning to build two more hydro-electric dams over the southern Omo River on border with Kenya for generating electricity, an Ethiopian spokesman said Saturday.

    "Gilgel Gibe IV and V hydro-electric dams will be part of Ethiopia's next big projects during the next five-year national plan," Bizuneh Tolcha, spokesman for the Water Ministry, told Anadolu Agency.

    He said the two dams will have the capacity to generate 2,050 megawatts of electricity.

    "Some 1450 megawatts of the total electric power will be produced by Gilgel Gibe IV while Gilgel Gibe V will generate the remaining," he said.

    Tolcha said that the cost of the two dams will be announced "when the assessment is completed".

    Ethiopia has begun to sell bonds in the capital market as to generate funds for its mega-projects.

    Local media reported Friday that BNP Paribas, Deutsche Bank and JP Morgan have been selected to manage the bond sales.

    Ethiopia built the Gilgel Gibe I on the Omo River in 2004. The dam has an electric output of 184 megawatts.

    Gilgel Gibe II was inaugurated in 2010 and 80 percent of the construction has been finalized.

    Kenyan activists have been lobbying against the construction of Gilgel Gibe dams on the ground that it will significantly impact the lives of communities around Lake Turkana – a claim denied by Ethiopian government.

    Ethiopia has the potential to produce more than 45,000 megawatts of electricity from hydro-power.

    “There are other hydro-electric projects being considered," Tolcha said.

    Ethiopia is planning to build a number of dams for electricity generation, including a controversial hydroelectric dam on the Nile's upper reaches, which has strained relations with Egypt.

    Ethiopia says it needs the dam to generate badly-needed energy. Egypt, for its part, fears the dam will reduce its traditional share of the Nile River – its main source of water.

    Addis Ababa insists the new dam will benefit downstream states Egypt and Sudan, both of which will be invited to purchase the electricity thus generated.

    Ethiopian authorities also commenced the construction of the Geba dam in September of this year in western Ethiopia at a cost of $583 million.

    Source: http://www.worldbulletin.net/todays-news/146521/ethiopia-to-build-two-more-dams-for-power-generation

     

    Read more
  • ከገዳም ህይወት ወደ ሞዴሊንግ ሙያ የገባችው ኢትዮጵያዊት Ethiopian woman amazing story from being catholic nun to becoming fashion model

    Written by  ናፍቆት ዮሴፍ

    በ1974 ዓ.ም ወላይታ ሶዶ ውስጥ ነውየተወለደችው፡፡ “ፎኮላሬ ሙቭመንት”በተባለ የካቶሊክ ድርጅት ውስጥ
    ገዳማዊት ሆና ማደጓን ትናገራለች ።በአፍሪካ አገራት ተምራለች፡፡ በአሁኑወቅት የፋሽን ከተማ በሆነችው የጣሊያኗ
    ሮም ኑሮዋን የመሰረተችው ሞዴልና ዲዛይነር ሰናይት ማሪዮ፣ በቅርቡ ወደአገሯ በመጣች ወቅት ከአዲስ አድማስ
    ጋዜጠኛዋ ናፍቆት ዮሴፍ ጋር ተገናኝታበህይወቷ እንዲሁም በሞዴሊንግናዲዛይኒንግ ሙያዋ ዙሪያ በስፋት
    አውግታለች፡፡ ለመሆኑ ከገዳም ህይወትወጥታ እንዴት ወደ ሞዴሊንግ ሙያ ገባች?
    የ33 ዓመቷ ሞዴልና ዲዛይነር፣ ሁሉንምዘና ብላ ትተርካለች፡፡

     ፡

     

    • በወላይታ የፋሽን ትርኢት ለማቅረብ እየተዘጋጀች ነው
    • የድንጉዛንና የጀርመን ባንዲራ መመሳሰል ጥያቄ አስነስቷል
    • ከዕውቅ የጣሊያን ዲዛይነር ጋር ለመስራት ተስማምታለች

    እንዴት ነው ወደ ጣሊያን የሄድሽው?
    ወደ ጣሊያን የሄድኩት በትዳር ምክንያት ነው፤ ባል አግብቼ፡፡ ባለቤቴ ጣሊያናዊ ነው፡፡
    መቼ ነው ያገባሽው?
    በፈረንጆቹ በ2009 ዓ.ም ነው የተጋባነው፡፡ ሰርጋችን እዚሁ ኢትዮጵያ ውስጥ ነበር፡፡ ከዚያን ጊዜ ጀምሮ ከባሌና ከአምስት ዓመት ወንድ ልጄ ጋር በጣሊያን ነው የምንኖረው፡፡
    ወደ ኋላ ልመልስሽና የልጅነት ህይወትሽን አጫውቺኝ —–
    በልጅነቴ ወላይታ ሶዶ ከተማ ውስጥ ከካቶሊኮች ጋር ነው ያደግሁት፤ገዳማዊ ነበርኩኝ፡፡ ከዚያ ነፃ የትምህርት እድል አግኝቼ ቋንቋ ለመማር ወደ ኬንያ ሄድኩኝ፡፡ በመቀጠል በኡጋንዳ ሶሲዮሎጂ ኤንድ ሶሻል አንትሮፖሎጂ ተማርኩኝ፡፡ በዚህ የትምህርት ዘርፍ ዲግሪዬን ካገኘሁ በኋላ ወደ ወላይታ ተመልሼ በግል ኮሌጆች ውስጥ ሶሲዮሎጂ ማስተማር ጀመርኩኝ፡፡ “Introduction to sociology” የተሰኘ ኮርስ በተለያዩ የጤና ተቋማት ውስጥ እሰጥ ነበር፡፡  አግብቼ ጣሊያን ከሄድኩ በኋላ ለማስተርስ መማር ጀምሬ ነበር፤ሆኖም መውለድም መጣ፤ ጣሊያንኛ ቋንቋም ከበደኝ፡፡ አንዳንድ ስራዎችን ለመስራት ብሞክርም አልቻልኩም፣አቋረጥኩት፤  ወደፊት ያቋረጥኩትን ለመማር አስቤአለሁ፡፡
    ለማስተርስ ምን ነበር ማጥናት የጀመርሽው? ሶሲዮሎጂ ነው ወይስ –?
    ከሶሲዮሎጂ የተለየ ትምህርት ነበር የጀመርኩት። ጣሊያን እንደሄድኩኝ አንዳንድ የኢንተርንሽፕ ስራዎችን ከምግብና እርሻ ድርጅት (FAO) ጋር እሰራ ስለነበር፣ ቀልቤ ወደ ግብርናው ተሳበና ጀመርኩኝ፤ግን ባልኩሽ ምክንያቶች ሳይመቸኝ ቀርቶ ተቋረጠ፡፡ ወደ ግብርናው ዘርፍ ቀልቤ የተሳበው አንደኛ የፋኦ ዋና ጽ/ቤት ሮም ስለሆነና ፋኦም በግብርና ዘርፍ ላይ የሚሰራ በመሆኑ ነው። ሁለተኛው ምክንያት ደግሞ አገራችን ግብርና መር ኢኮኖሚ የምትከተል በመሆኑ ነው፡፡ ትምህርቱን አጥንቼ አገሬ ላይ ብሰራበት ውጤታማ ልሆን እንደምችል አስቤ ነበር፡፡  ያቋረጥኩት ትምህርት “Science of Agriculture” ይባላል፡፡
    ከአገርሽ ውጭ በአፍሪካና አውሮፓ የመኖር እድል ገጥሞሻል፡፡ በማታውቂው ባህል ውስጥ መኖር አልከበደሽም?
    ኦ… እሱ በጣም አስቸጋሪ ነበር፡፡ ኬንያ የሄድኩት ገዳማዊት ሆኜ ነበር፡፡ እዛ እንደሄድኩኝ የገጠመኝን የባህል ግጭት (Cultural shock) ልነግርሽ አልችልም፤ፈተናው በጣም አስቸጋሪ ነበር። ጣሊያን ስሄድ ደግሞ የባሰ ሆነ፤ምኑንም መልመድ አልቻልኩም፡፡ እንደውም ኬንያ የነበረውን ጊዜ ማመስገን ጀመርኩኝ፡፡ ለምን ብትይ—-ምንም ሌላ ባህል ቢሆንና ምግቡም የተለየ ቢሆን ቢያንስ አፍሪካዊ ስለሆንኩኝ … የቆዳዬ ቀለምም ከነሱ ጋር ስለሚመሳሰል ትንሽ ይሻል ነበር፡፡ ቀላል ነው ለማለት ሳይሆን ጣሊያን ከገጠመኝ በጣም ይሻላል፡፡ ጣሊያን በአብዛኛው ነጮች ናቸው፤ ሁሉም አንቺን ነው የሚያዩሽ፤በዚያ ላይ ቶሎ አይግባቡሽም፡፡
    ኢትዮጵያዊነትሽን ሲያውቁ የተለየ ስሜት ያሳዩሽ ነበር ?
    አዎ፤ እሱ እንዳለ ነው፡፡ የተለያየ ቦታ ለስራ ስሄድ፣ከየት ነሽ ሲሉኝ፣ ኢትዮጵያን ስጠራ፣ ጥሩ ስሜት አላይባቸውም ነበር፡፡ አንዳንዴ አውቀው የት ነው ኢትዮጵያ ይላሉ፤ግን በደንብ ከነሽንፈታቸው ያስታውሷታል፡፡ እኔ አልበሳጭም፡፡ ብቻ— በባሌ ብርታት ሁሉንም ለመድኩት፡፡  ባለቤቴ በደንብ ይንከባከበኝ ነበር፡፡
    ከባለቤትሽ ጋር እንዴት ነው የተዋወቃችሁት?
    ባለቤቴ ኢትዮጵያን በደንብ ያውቃታል፤ለበርካታ አመታት በሥራ ተመላልሷል፡፡
    ምን ዓይነት ሥራ?
    ወላጅ አልባ ህፃናትን ይረዳና ያስተምር ነበር፡፡ ይህን የሚሰራው ደግሞ እኔ በተወለድኩባት ደቡብ አካባቢ ነው፡፡ ያደግሁበትን ሁኔታ ስለሚያውቅ በደንብ ይንከባከበኝ ነበር፡፡ ብቸኝነት እንዳይሰማኝ የተቻለውን ሁሉ ያደርግ ነበር፡፡ እንደዛም ሆኖ ግን ለመልመድ በርካታ ጊዜ ወስዶብኛል፡፡ ሰው ቤቱን ዘግቶ ነው የሚቀመጠው፣ ሰላም ካላልሽ ሰላም አይሉሽም፤ ሻይ ቡና እንጠጣ ብሎ ያንቺን በር የሚያንኳኳ የለም፤ህዝቡ ሲሮጥ ሲዋከብ ነው ውሎ የሚያድረው፡፡ እሱ ስራ ሲሄድ በር ቆልፌ፣ ብቻዬን አገሬንና ቤተሰቤን ስናፍቅ እውል ነበር፡፡ ቤት  ውስጥ ምግብ አብስዬ መመገብ እንኳን ትልቅ ፈተና ነው፡፡ ከማብሰያ እቃቸው ጋር መግባባት አቅቶኝ ብዙ ተሰቃይቻለሁ፡፡ እኔ ያደግሁት ወላይታ ሶዶ ነው፤ መካከለኛ ኑሮ ባለው ቤተሰብ፡፡ ምግብ የማበስለውም እንጨት እያነደድኩኝ ነበር፤ስለዚህ እዚያ ሄጄ ጦጣ ብሆን አይግረምሽ —- (ረጅም ሳቅ!)
    አሁን ግን ኑሮውንም ባህላቸውንም ለምደሽ—-የአባትሽን ስም ሁሉ በባለቤትሽ ለውጠሻል—-?
    ብዙ ሰው የሚሸወድበት ነገር ቢኖር ይሄ ነው፡፡ በእርግጥ ማሪዮ የሚለው የጣሊያን ስም ነው ፤ግን እኔ የምጠራው በወላጅ አባቴ ስም ነው፡፡ አባቴ እዚያው ወላይታ ከጣሊያን ካቶሊኮች ጋር እየሰራ ስላደገ ስሙን ማሪዮ ብለው አወጡለት፡፡ የወላጅ አባቴ ስም ማሪዮ ነው፡፡ እኔ ዜግነቴንም ስሜንም አልቀየርኩም፤ የቀንም የሌሊትም ህልሜ አገሬ ናት፡፡ ባለቤቴ እራሱ እዚህ ያለው አካልሽ እንጂ መንፈስሽ አይደለም ይለኛል፡፡ ስሜም አልተቀየረም፤ ያው ሰናይት ነው። ላለፉት 10 ዓመታት በጣሊያን ብኖርም ዜግነቴን አልቀየርኩም፤መቀየርም አልፈልግም፡፡ እነሱም በዚህ የተነሳ የሆነ ስሜት አላቸው፡፡
    ምን ዓይነት ስሜት?
    ኢትዮጵያዊ ነኝ ካልሽ ቅድም እንደነገርኩሽ የት ነው ሁሉ ይሉሻል ግን ኢትዮጵያን መቼም አይረሷትም። ከባለቤቴ ጋር አንዳንድ ጊዜ ስንከራከር፣“አንቺ ለምንድነው ሽንፈት የማትወጂው? ሁሌ የበላይ ነኝ ብለሽ ትችይዋለሽ?” ይለኛል፡፡ በተለያየ ስራ ከጣሊያኖች ጋር ስንገናኝና ስንነጋገር፤ “እኛ ለመሆኑ—ምን አላችሁና ልንወስድባችሁ መጣን?” ይሉኛል። እኔም፤ “መቼም ውሃ ልትቀዱ አልመጣችሁ” እላቸዋለሁ፡፡ ምን ፈልገው ወደ አገራችን እንደመጡ እኛም እነሱም እናውቃለን፤ስለዚህ በዚህ ጉዳይ ላይ ብዙም አልከራከራቸውም፡፡
    በመጨረሻ ያ ሁሉ ብቸኝነትና ቤት ውስጥ መዋል ቀርቶ አደባባይ በሚያውለው የሞዴሊንግ ሙያ ላይ ለመሰማራት በቅተሻል፡፡ ለመሆኑ እንዴት ወደዚህ ሙያ ገባሽ? በልጅነትሽ ሞዴል የመሆን ፍላጎት ነበረሽ?
    ወደ ሞዴሊንግ የገባሁት በጣም በሚገርም አጋጣሚ ነው፡፡ እዚህም አዲስ አበባ እያለሁ ነው ስሜቱን በሰዎች ግፊት ያወቅሁት፡፡ የሁለተኛ ደረጃ ትምህርቴን ወላይታ ሶዶ እንደጨረስኩኝ ሀዋሳ መምህራን ኮሌጅ ገብቼ ዲፕሎማዬን ከያዝኩ በኋላ እዛው ደቡብ ገጠር፣ ውሃና መብራት በሌለበት መንደር ውስጥ ለአንድ ዓመት ሰርቻለሁ፡፡ ከዚያ በአዲስ አበባ ዩኒቨርሲቲ ማታ ማታ በግሌ ፍልስፍና መማር ጀመርኩኝ፡፡ ማታ ከክፍል ስወጣ፣ግማሽ መንገድ በእግሬ፣ ግማሽ መንገድ በአውቶቡስ ነበር የምሄደው፡፡ እና ያኔ መንገድ ላይ ሰዎች ያበሽቁኝ ነበር፡፡
    ምን እያሉ?
    ለምሳሌ ፒያሳ ከሆንኩኝ ረጅም ስለሆንሽ እስኪ እይልን፤ለገሀር ስንት ቁጥር አውቶብስ ቆማለች ይሉኛል፡፡ አንዳንዶቹ እስኪ ሰማይ ቤት ስለኔ ምን ይወራል አዳምጭልኝ ሲሉኝ፤ ሌሎቹ ደግሞ ይህን ቁመት ለምን ታባክኝዋለሽ፣ለምን ሞዴል አትሆኚም? ይሉኝ ነበር፡፡ ይሄኔ ፍላጎት እያደረብኝ መጣ፡፡ ከዚያ ፕሮፌሽናል ያልሆነች ሞዴል ጓደኛ ነበረችኝ፤ ቀለል ቀለል ያሉ የሞዴል ስራዎችን ትሰራ ስለነበር ይሄን ነገር ለምን አብረን አንሰራም አልኳት። እሷም ሞዴሊንግ ኤጀንሲ አላቸው ከሚባሉ ሰዎች ጋር አገናኘችኝ፡፡ እነሱ ኢትዮጵያዊያን ናቸው ግን ኤጀንሲያቸው ሆላንድ ነው ያለው፡፡ በዚያን ጊዜ እዚያ አገር ሄዶ የመስራቱ እድል ጠባብ ነበር፡፡ አንደኛ ለሞዴሊንግ እንግዳ ነኝ አላውቀውም፤ሁለተኛ የኢኮኖሚ አቅሜ ለዚያ የሚያበቃ አልነበረም፤ ስለዚህ በመፃፃፍ ደረጃ ብቻ ቀረ፡፡ ፍላጎቱና ሀሳቡ ቢዳፈንም ግን ጠፍቶ አልጠፋም ነበር፡፡
    ከዚያስ?
    ከዚያማ ኬኒያ ለቋንቋ ትምህርት ሄጄ ነበር አላልኩሽም? በዚያን ሰዓት ያንን የተዳፈነ ፍላጎት የሚያነቃቃ ነገር መጣ፡፡ አንድ ቀን በኬንያ ናይሮቢ ከተማ ውስጥ አንድ ፓርክ ሳቋርጥ፣ የ“ኢማኒ ሞዴሊንግ ኤጀንሲ” ባለቤት ታዋቂ ሞዴልና የኤጀንሲው ማናጀር አይታ ጠራችኝና፤ ኢትዮጵያዊት ነሽ? ብላ ጠየቀችኝ፡፡ አዎ ስላት፣ የሁሉም አገር ሞዴሎች አሉኝ፤ ኢትዮጵያዊ ሞዴል ነበር የሚጎድለኝ፤ስለዚህ አብረሽኝ ስሪ አለችኝ፣ እኔም የመስራት ፍላጎት እንዳለኝ ነገርኳትና መስራት ጀመርን፡፡ እኔን በቀጥታ ወደ ሥራ አልነበረም ያስገባችኝ፤ ከማሰልጠን ነበር የጀመረችው። ምክንያቱም ፍላጎቱ እንጂ አረማመዱን፣ ዲሲፕሊኑን—–ምኑንም አላውቀውም ነበር። እውነት ለመናገር ብዙ ለፍታብኛለች፤ብዙ ተቸግራብኛለች። ለመጀመሪያ ጊዜ ከእርሷ ጋር ነው ስራም የጀመርኩት።
    የመጀመሪያ ስራሽ ምን ነበር?
    ስራ የጀመርኩት በራሷ ኤጀንሲ ውስጥ ነው። ፎቶዎቼን እየወሰደች እያስተዋወቀች እዚያው ናይሮቢ ውስጥ ስራ ጀመርኩኝ፡፡ ከዚያ የቋንቋ ትምህርቴን ጨርሼ ወደ ኢትዮጵያ ስመለስ፣ በዘርፉ የተደራጀና በጥሩ ሁኔታ የሚሰራ ኤጀንሲ በማጣቴ ስራውን መቀጠል አልቻልኩም፡፡ ወደ ጣሊያን ስሄድ በሶሲዮሎጂ ለመስራት በጣም ተቸገርኩኝ፡፡ የአፍሪካ ዲግሪ በመሆኑ ከእነሱ አገር ዲግሪ ጋር ለማመጣጠን እንደገና አንድ ዓመት መማር አለብሽ፤ብቻ ብዙ ፈተና አለው፡፡ እንደነገርኩሽ ቋንቋውም ሌላ ፈተና ሆነ። በዚህ ምክንያት በተማርኩበት ሶሲዮሎጂ ቀርቶ ሱቅ ውስጥ  ለመቀጠር እንኳን ቋንቋው ችግር ሆነ። በኋላ አሰብኩና ከብቸኝነቱም እንዲገላግለኝ፣ እንደ ሆቢም ይሆነኛል በማለት “ግላሞር” በተሰኘ ኤጀንሲ ውስጥ ለሞዴሊንግ ተመዘገብኩኝ፡፡ መስፈርቱን አሟላሁ፤ያ ማለት አካላዊ መስፈርቱን እንጂ ፕሮፌሽናል የሆነውን ነገር ብዙም አላውቀውም ነበር፡፡ እንደነገርኩሽ ኬንያ ኢማኒ አሰልጥናኛለች፤ ግን በቂ አልነበረም፤በተለይ “catwalk” የሚባለውን አረማመድ በደንብ አልችለውም ነበር፡፡ እናም ምንም ክፍያ አንከፍልሽም፤ ግን መስራት ትችያለሽ አሉኝ፡፡ ልምዱን እፈልገው ስለነበር ስራውን ሳላቅማማ ጀመርኩት፡፡
    ከነሱ ጋር ስሰራ ሌሎች የራሳቸው ኤጀንሲ ያላቸው ሰዎች እይታ ውስጥ መግባት ጀመርኩኝ፡፡ ከዚያም አዲስ ዓመት ሲመጣ የሚወጡ ካሌንደሮች ላይ መስራት ጀመርኩ፡፡ በአብዛኛው የሰራሁት የካሌንደር ስራዎችን ነው፡፡ እኔ ሞዴሊንጉን ዘግይቼ ነው የጀመርኩት፡፡ እዚያ አገር ከልጅነትሽ ጀምረሽ ታዋቂ ሆነሽ ካልዘለቅሽ በስተቀር እድሜሽ ከ25 እያለፈ በሄደ ቁጥር ሥራው አስቸጋሪ ይሆናል፡፡ ይህን በማሰብ ሙያውን ለመቀጠል ምን ማድረግ አለብኝ አልኩና… ዲዛይኒንግ መማር ወሳኝ መሆኑን ተረዳሁ። ጣሊያን ውስጥ በበርካታ የፋሽን ትርኢቶች ላይ ብካፈልም የኢትዮጵያ አልባሳት በትርኢቱ ላይ ሲታዩ አላጋጠመኝም፤ ነገር ግን ጣሊያን ውስጥ ኢትዮጵያዊ ዲዛይነሮች እኮ አሉ፡፡ እናም ዲዛይኒንግ መማሬ እንደሚጠቅመኝ አሰብኩ።
    የዲዛይኒንግ ትምህርቱን ተማርሽ ማለት ነው -?
    አሁን ሶስተኛ ዓመት ነኝ፤ ግን ስራውን ጀምሬዋለሁ። ከትውልድ አካባቢዬ ከወላይታ ልጀምር ብዬ የወላይታ ድንጉዛን በተለያየ መልኩ ለበጋ በሚመች ዓይነት እየሰራሁ እያስተዋወቅሁ ነው፡፡ አሁን ደግሞ ወደ አገር ልብስ እየተሸጋገርኩ ነው፡፡ የእኛ አገር ልብስ እኮ መቶ በመቶ ኮተን (ጥጥ) ስለሆነ ለሙቀትም ለብርድም ጊዜ አመቺ ነው፡፡ የሌላውን አገር ልብስ ብትወስጂ በሙቀት ጊዜ ላይሽ ላይ ሊቀልጥ የሚደርስ፣ በቅዝቃዜ ጊዜ ላይሽ ላይ በረዶ የሚሆን ነው፡፡ ስለዚህ የአገራችን የተለያዩ የብሄር ብሄረሰብ ልብሶች በልዩ ልዩ ዲዛይን ተሰርተው እንደነ ሚላኖ ባሉ የፋሽን ሳምንቶች ላይ ቢቀርቡ፣ከየትኛውም የአገር ልብስ እንደሚበልጡ እምነቱ አለኝ፡፡ ትምህርቱንም በቅርቡ እጨርሳለሁ። በነገራችን ላይ የራሴን ልብሶች ዲዛይን የማደርገው ራሴ ነኝ፡፡ አሁን የተለያዩ አገር ልብሶችን እየሰራሁ፣ የተለያዩ የፋሽን ሳምንቶች ላይ አቀርባለሁ፡፡ በቅርቡ የታወቀች ጣሊያናዊት ዲዛይነር አግኝቼ፣ ከእርሷ ጋር በስፋት ለመስራት ስምምነት ላይ ደርሰናል፡፡ ክላውዲያ ዳና ትባላለች፡፡
    ስምምነታችሁ የኢትዮጵያን የባህል አልባሳት ዲዛይን ለማድረግ ነው?
    የጣሊያንንና የኢትዮጵያን ቀላቅለን ለመስራት ነው ያሰብነው፡፡ ምክንያቱም ለምሳሌ ድንጉዛን ብትወስጂ ሙሉ ለሙሉ ልልበስ ብትይ፣ ከውፍረቱ የተነሳ ሙቀቱን መቋቋም አይቻልም፤ ስለዚህ ከላይ ሳሳ ያለ የጣሊያን ልብስ አድርገን፣ ከስር በቁምጣና በአጭር ቀሚስ መልክ፣ በቦርሳ፣ በስካርፍ—ብንሰራ እንዴት እንደሚያምር አልነግርሽም፡፡ እሷ ደግሞ ሮም ውስጥ የታወቀች ዲዛይነር ስለሆነች እውቅናዋን ተጠቅሜ፣ የአገራችንን የባህል አልባሳት በሰፊው ለማስተዋወቅ አስቤያለሁ፡፡ እሷም በቅርቡ አልባሳቱንና አገሪቱን ለመጎብኘት ትመጣለች። ጣሊያኖች ደግሞ በእኛ ስለሚቀኑ የእኛ ሁሉም ነገር ወደነሱ ቢሄድ ደስ ይላቸዋል፡፡ ኢትዮጵያ በአሁን ሰዓት በሞዴሊንጉም በጥሩ ደረጃ ላይ ነው የምትገኘው፤ ግን ብዙ ያልተለበሱና እውቅና ያላገኙ ማራኪ የብሄር ብሄረሰብ አልባሳት ስላሉ እነሱ ትኩረቴን ስበውታል፡፡
    አሁን ወደ ኢትዮጵያ የመጣሽው ለምንድነው?
    ወደ ኢትዮጵያ የመጣሁት  በሁለት ዋና ዋና ምክንያቶች ነው፡፡ አንደኛው የወንድሜ ሰርግ ላይ ለመገኘት ሲሆን ሁለተኛውና ዋናው ደግሞ ከሁለት ሳምንት በኋላ ወላይታ ላይ ፋሽን ሾው ለማካሄድ ነው። እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ አንዳንድ ከከተማው አስተዳደር ማግኘት ያለብኝን ፈቃድ እያሟላሁ ነው፡፡
    የፋሽን ትርኢቱ ላይ የሚሳተፉ ሞዴሎች ከየት ነው የምትመርጪው?
    እንግዲህ የደቡብ ልብሶች በተለይም የወላይታ ልብሶች ትርኢት የሚታይበት እንደመሆኑ ሞዴሎችን ከወላይታና ከሀዋሳ ነው የሰበሰብኩት፡፡ ይህን መነሻ በማድረግ የወላይታን ልብስ በምን መልኩ ብሰራ የውጭዎቹ ይለብሱታል የሚለውንም ለመገምገም ይረዳኛል፡፡ ከሀዋሳና ከወላይታ የምወስዳቸው ፕሮፌሽናል ሞዴሎች ባይሆኑም የአገራቸውን ልብስ ማስተዋወቅ አያቅታቸውም፡፡ እኔም ፕሮፌሽናል ሳልሆን ነው የጀመርኩት፡፡ ለምሳሌ ድንጉዛን በተለያየ ዲዛይን ሰርቼ ጣሊያን የሆነ የፋሽን ሳምንት ላይ አቅርቤው ብዙ ጥያቄ ተነስቶበታል፡፡
    ምን ዓይነት ጥያቄ?
    ጥያቄው ምን መሰለሽ—-የልብሱ ከለር ከጀርመን ባንዲራ ጋር እንዴት ሊመሳሰል ቻለ? የሚል ነው። የጀርመን ባንዲራ ጥቁር ቀይና ቢጫ ቀለም ያለው ነው። እዚያ ሾው ላይ “የጀርመን ባንዲራ” ብለው ነው አስተያየት የሰጡበት፡፡ በሚቀጥለው ሳምንት የሚወጣ “ቼ” የተባለ መፅሄት ላይ የድንጉዛ አመጣጥ፣ የየትኛው ብሔር ልብስ እንደሆነ፣ አጠቃላይ ዝርዝሩ ይወጣል፤ ጥያቄውን ለመመለስ፡፡
    ይህ ማለት ልብሱ ይበልጥ እየታወቀና እያነጋገረ ይሄዳል ማለት ነው፡፡ አሁን ድንጉዛው ህልውናውን ሳያጣ፣ ሳሳ አድርጌ ለበጋም ልብስ እንዲሆን እየሰራሁ ነው፡፡
    ጣሊያን ውስጥ የአገር ልብሶችን መልበስ ታዘወትሪያለሽ?
    በጣም! ድንጉዛ እለብሳለሁ፤ በስካርፍ መልክ… በቦርሳ… በክራባት… በቁምጣ መልክ እለብሳለሁ። ሌላ የሀበሻ ቀሚሶችን በተለያየ ዲዛይን ለራሴ ሰርቼ በብዛት እለብሳለሁ፡፡ ለምሳሌ ተመልከቺ (በባህል አልባሳት የተነሳቻቸውን ፎቶዎች ከአልበሟ እያሳየችኝ) በኩራት ነው የምለብሳቸው፡፡ ከዚህም ስሄድ ለጣሊያን ሰዎች ሻርፕ፣ የአንገት ልብስ—  በስጦታ እሰጣለሁ። በኤጀንሲም ላይ አሰቅዬ አውቃለሁ፡፡
    ይሄም የማስተዋወቂያ አንዱ መንገድ ነው፡፡ ብቻ ጣሊያኖቹ ስለኢትዮጵያ የአሁን ሁኔታ እንዲያውቁ እፈልጋለሁ፡፡ ለምን መሰለሽ? አንዳንዴ ለማበሳጨት ብለው በምን መጣሽ ይሉኛል? ከዚህ ጣሊያን በእግሬ እሄድ ይመስል፡፡ የኢትዮጵያ አየር መንገድ ከአፍሪካ ሁሉ አንደኛ ነው፤ የስታር አሊያንስ አባልም ነው፤ ይሄን አያውቁትም አልልም፤ ያው ዘረኝነታቸው ነው እንጂ፡፡ ግን ሁሉም ፈረንጅ ዘረኝነት ተጠናውቶታል ለማለት አይደለም፤ ጣሊያን ውስጥ የማየው ዘረኝነት ግን ትንሽ ይበዛል ልበል?
    ቀደም ሲል እንደነገርሽኝ ከካቶሊኮች ጋር ገዳማዊት ሆነሽ ነው ያደግሽው፡፡ እንዴት ወደ ዓለማዊነት ገባሽ?
    ህይወቱ በጣም አስቸጋሪ ነው፡፡ በዚያ ላይ በህጻንነቴ በቤተሰብ ግፊት ነው ወደዚያ ህይወት የገባሁት፡፡ አባቴ አክራሪ ካቶሊክ ነው፤ግማሽ ቄስ በይው፡፡ እና እያደግሁና እየበሰልኩ ስመጣ፣ከህይወቱም አስቸጋሪነት አኳያ ስለከበደኝ ተውኩት፡፡
    ወደ ፋሽን ልመልስሽ፡፡ ለአገራችን ሴቶች ምን እንዲለብሱ ትመክሪያለሽ?
    ሴቶች ከለርፉል ቀሚስ ቢለብሱ ደስ ይለኛል። የሴትነቴ መገለጫም፣ዲዛይን የማደርገውም ቀሚስ ስለሆነ ሴቶች ቀሚስ ቢለብሱ እመርጣለሁ፡፡ አንዳንዴ ለሥራ አይመችም ይላሉ፡፡ ለሩጫ ካልሆነ በስተቀር ለምንም ይመቻል፡፡ ይህን ስል ሱሪ የሚለብሱትንም አልቃወምም፤ምርጫቸው ነው፡፡
    የቀለም (ከለር) ምርጫሽ ምንድን ነው?
    ጥቁር፡፡ እኔም እንደምታይኝ ጥቁር ነኝ፤ግን ጥቁር ቀለም በጣም ነው የምወደው፡፡
    በመጨረሻስ —–
    በመጀመሪያ ደረጃ እንደ ባህላቸው ቆንጥጠው፣ ጥሩ ስነ-ምግባር እንድይዝ ታግለውና ለፍተው ያሳደጉኝን ቤተሰቦቼንና በአጠቃላይ ጥሩ ባህል፣ አብሮነትና የመተጋገዝ ባህል ውስጥ የሚኖረውን የኢትዮጵያ ህዝብ አመሰግናለሁ፡፡ አዲስ አድማስንም አክብሮ እንግዳ ስላደረገኝ በጣም አመሰግናለሁ፡፡ እግዚአብሔር ይስጥልኝ፡

    Source: Sodere

    Read more
  • Six Ethiopians Killed in South Africa

    ETHIOPIA—
    Witnesses in Durban, South Africa, say six people of Ethiopian origin have been killed in alleged xenophobic attacks over the past week.

    Yonas Fikru, an Ethiopian businessman in Durban, says he knew all six victims, all of them men in their 20s who he says used to hang out at his shop.

    He says they were killed in separate incidents, mostly during daylight hours, by South Africans.

     

     

    “They just come, steal and attack. In fact, the body of one of the victims is about to be sent to back home … they doused his body in kerosene and killed him. But there were two others who were killed before him,” Fikru told VOA’s Horn of Africa Service in an interview Friday. “[The attackers] didn’t steal anything from them. They just came and killed them.”

    Tegegne Aboye, another member of the Ethiopian community in Durban, said locals have tried multiple times to report incidents to the police but “it always falls on deaf ears.”

    “The killer vigilante mobs are thinking that it is their right to do what they are doing,” he said. “Even when they are caught or when someone point out criminals, we see them released shortly. Some of them steal and we see them coming out the next day and committing more crime.”

    Aboye said the Ethiopian embassy has not given enough help.

    “We see our brothers getting killed, doused with a three-liter jerrican of kerosene, and no one is helping us when this happens,” he said. “We haven’t seen anyone sticking up for Ethiopian citizens here.”

    VOA attempts to contact South African police about the cases received no response by the time of publication.

    South Africa has experienced recurring bouts of attacks against foreigners in recent years. Poor South Africans blame the immigrants for taking jobs and contributing to crime.

    Read more
  • ሰበር ዜና – ድምጻዊያን ቴዲ አፍሮና ጎሳዬ ተስፋዬ የሰሜን አሜሪካ ስፖርት ፌዴሬሽን (ESFNA) ባዘጋጀው የሙዚቃ ድግስ ላይ እንደማይገኙ ተገለጸ

    ሰበር ዜና – ድምጻዊያን ቴዲ አፍሮና ጎሳዬ ተስፋዬ የሰሜን አሜሪካ ስፖርት ፌዴሬሽን (ESFNA) ባዘጋጀው የሙዚቃ ድግስ ላይ እንደማይገኙ ተገለጸ።  የችግሩ መንስኤም የአሜሪካ የውጭ ጉዳይ ሚንስትር ቪዛ መስጫ የኮምፒውተር መረቡ የተገጠመው እክል ነው ተብሏል። አዘጋጆቹ ያወጡት ሙሉ ማሳሰቢያ የሚከተለው ነው:-

    Breaking news: Teddy Afro and Gossaye Tesfaye didn’t receive the US visa on time for ESFNA tournament

    As US scrambles to address visa backlog, international musicians are out of luck. In recent weeks, cultural events across the US had to cope with the sudden disappearance of international performers from their lineups.  The Peruvian electronic psychedelic band Dengue Dengue Dengue! was one of many musical groups forced to cancel performances when its members failed to receive US visas in time. The problem stemmed from a hardware glitch at the State Department. The Nigerian musician Sunny Adé, for example, had to cancel a US tour when his band’s visas didn’t come through in time. So did the Peruvian electronic psychedelic band Dengue Dengue Dengue!
    And Chicago’s Grant Park Music Festival abruptly lost all four of its British vocal soloists — leaving their replacements just one week to learn the music.
    The cause for all this cultural chaos? A hardware problem at the State Department that prevented the US from issuing visas for more than two weeks. It didn’t just affect musicians. It affected all visa applicants, including tech employees and temporary agricultural workers.
    “What we’re hearing is that all the embassies are back online now,” says attorney Matthew Covey, whose consulting firm, Tamizdat, helps foreign performers get US visas. “The hardware problem is supposedly solved.”

    The State Department said 335,000 visa applications were received while the system was down. Most of those have reportedly been processed — but Covey points out that the “ripple effects” may persist in coming months. For example, Covey works with a British band that doesn’t need a US visa until mid-July. The question is how to get them the visa, since that they’re on the road until then. “Logistically, it’s kind of a nightmare,” Covey says. The immigration process for musicians is always tedious, but it’s usually straightforward enough. “When the system works, which most of the time is the case, it’s nothing more than bureaucratic hoops and a fair amount of expense,” Covey says. But when things do go wrong, immigration restrictions can have huge implications for the movement of musicians across the world.“The kinds of delays you can see can stretch for weeks to months to, in some cases, years,” Covey says. “And that certainly can shut down an artist’s career in the US.”

    Source; EthioTube

     

     

    Read more
  • ‘Parts Unknown’ Ethiopia: Just the One-Liners

    The 15 best quips from Anthony Bourdain's tour of Ethiopia.

    Traveling from the humming streets of Addis Ababa to rural villages, the latest episode of CNN's series Parts Unknown spans history, culture, and heritage to debunk myths and discover where Ethiopia stands as a country today. According to host Anthony Bourdain, the country is undergoing renewed economic growth "fueled largely by direct foreign investment and a returning Ethiopian diaspora." And appropriate to that theme, New York City chef Marcus Samuelsson and his wife, model Maya Haile, act as Bourdain's guides.

     

    Samuelsson's exploration of his own sense of place plays a major role in the episode. His relationship to Ethiopia is a complex one. Samuelsson was born to a farming family in a rural Ethiopian village in the 1970s and contracted tuberculosis at the age of two. In a last-ditch effort to save her children, Samuelsson's mother walked him and his sister 75 miles to a Swedish hospital in Addis Ababa for treatment. She later died, but Samuelsson and his sister recovered and were adopted by a Swedish couple. Then, at an early age, Samuelsson moved to New York City, where he established himself as an expert chef.

    "I always find it such a paradox that I was born into very little food, but yet I've made my whole life about food," he says. "My structure and pragmatism comes from being raised in Sweden. And my sort of vibrancy and warmth to cooking and feel-based food that I love comes definitely from here[Ethiopia]." Samuelsson has since reconnected with his birth father and has forged even more Ethiopian ties through marriage; Maya was born and raised in Ethiopia and has a strong grasp on the language and customs. From skate parks to tej bars and sheep slaughtering ceremonies, the group explores what it means to be a modern Ethiopian.

    Here now, the 15 best Bourdain quips from his Ethiopian sojourn:

    for more detailes >>>>>>  http://www.eater.com/2015/10/25/9611466/parts-unknown-recap-ethiopia-season-six-episode-five

     

     

     

    Read more
  • Kassa T/Birhane Elected President of the Arab-African Summit

    The Arab Africa Summit yesterday has elected Kassa T/Birhane as the president of the Arab-Africa Summit and Abdulwasi Yusuf as secretary general for the second round. 

    Kassa T/Birhane who is going to serve as the president of the Summit for the coming one year said on the occasion that he will work hard to secure a good economic and social bond between African and the Arab countries. 

    When the two days summit is concluded yesterday afternoon the summit’s participants have expressed their determination to strengthen their tie and combat terrorism. 

    Participants of the summit from 22 African and Arab countries are expected to visit the building projects of condominiums and light train projects on today.

    Source FBC
    Read more
  • በሽረ ተራራ ላይ የከተመው ሪዞርት

    ህወሓት የትጥቅ ትግል የጀመረበት 40ኛ ዓመቱ ምክንያት በማድረግ የአገሪቱ ታዋቂ አርቲስቶችና ጋዜጠኞች ባለፈው የካቲት ደደቢትና ሌሎች የድርጅቱ ታሪካዊ ቦታዎች ጎብኝተው ነበር፡፡ ከእነዚህም ውስጥ የደርግ ጦር 604ኛ ኮር

    የተደመሰሰበትና የጦርነቱ የኃይል ሚዛን ወደ ህወሓት እንዲያጋድል ምክንያት የሆነው አንዱ ታሪካዊ ቦታ የሽረ ተራራ ነው፡፡ ጄኔራል ሳሞራ የኑስ ለእንግዶች የህወሓትን የትጥቅ ትግል ታሪክ ገለፃ ያደረጉበት ይኼው ተራራ፤ አናቱ ላይ አንድ ትልቅ ሪዞርት ተሠርቶበታል፡፡ ቀደም ሲል ‹‹ባህረ ነጋሽ›› በአሁኑ ወቅት ‹‹ነጋሽ ኃይለ›› በመባል የሚታወቀው የዚሁ ሪዞርት ባለቤት አቶ ነጋሽ ኃይለ የአካባቢው ተወላጅ ሲሆኑ፣ ተመሳሳይ ሪዞርት በቢሾፍቱ ከተማ በማሠራት ላይ ይገኛሉ፡፡ የገጠሙዋቸው እንቅፋቶችና ከሌሎች ባለሀብቶች የሚለዩባቸው ነጥቦች ዙሪያ የማነ ናግሽአነጋግሯቸዋል፡፡ 

     ሪፖርተር፡- ዕረፍት አይወዱም ሰምቻለሁ? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- ዕረፍት አልወድም፡፡ ካልሠራሁ ይደክመኛል፡፡ ከሽረ መጥቼ ደብረ ዘይት (ቢሾፍቱ) ነው የማድረው፡፡ ጧት ከደብረ ዘይት ተነስቼ በአውሮፕላን ሽረ እገባለሁ፡፡ ብዙ ከሰው የምለይበት ነገር አለኝ፡፡ እራትና ቁርስ አልበላም፣ ሻይና ቡና አልጠጣም፡፡ ምሳና ሁለት ቢራ ብቻ እጠጣለሁ፡፡ በ1970 ዓ.ም. 72 ኪሎ ግራም ነበርኩኝ፡፡ አሁንም 72 ኪሎ ግራም ነኝ፡፡ 37 ዓመት ሙሉ አንድ ዓይነት ኪሎ ነው ያለኝ፡፡ 

    ሪፖርተር፡- ስፖርት ያዘወትራሉ? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- አዎ! ዋናና ሩጫ እወዳለሁ፡፡ በሽታ የሚባል አላውቅም፡፡ ሕክምና የምሄደው እንዲሁ ለመታየት ብቻ ነው፡፡ 

    ፖርተር፡- ሥራ የጀመሩት እንዴት ነበር? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- ሻይ ቤት በሁለት ብር ተቀጥሬ እሠራ ነበር፡፡ አንድ ገበሬ ከገጠር ይመጣና ወተት እየጠጣህ ከብት ትጠብቃለህ ብሎ ወደ ደደቢት ወሰደኝ፡፡ ከብቶች እጠብቃለሁ፣ አርሳለሁ፡፡ እሱ ጋ አራት ዓመት ቆይቼያለሁ፡፡ ከዚያ ደመወዜን ይዤ ሽረ ከተማ ውስጥ ገባሁ፡፡ አሁን ባዶ አራት በመባል የሚታወቀው ቀበሌ ውስጥ ነጋሽ ካፌ የሚል ከፍቼ ለአንድ ዓመት ሠርቻለሁ፡፡ እምብዛም አላረካኝምና ወደ ሑመራ ገባሁ፡፡ ለስድስት ወራት ያህል ቤት ለቤት እየተንቀሳቀስኩ የወባ መድኃኒት ከመርጨትም በተጨማሪ አረም ማረም፣ ማጨድ የመሳሰሉትን ሠርቻለሁ፡፡ እዚያው አንድ ቀደም ብዬ የማውቀው ዘመዴ ከሱዳን መጥቶ ሑመራ ውስጥ አገኘሁት፡፡ ይዞኝ ወደ ሱዳን ተመለሰ፡፡ እሱ አረቄ፣ የባህል ልብስና በርበሬ ነበር የሚያመላልሰው፡፡ ከዚያ ሳዑዲ ላይ የተወሰነ ጊዜ ከቆየሁ በኋላ ወደ ኤርትራ ገባሁ፡፡ 

    ሪፖርተር፡- ኤርትራ ውስጥ ታስረው ነበር ይባላል? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- አዎ! ኤርትራ ውስጥ እንደገባሁ፣ የጀብሃ ሰላይ ነው ብለው ነበር ያሰሩኝ፡፡ ምንም በማላውቀው ነገር አንድ ዓመት ሙሉ በጨለማ ነበር የታሰርኩት፡፡ ከእኔ ጋር ታስረው የነበሩ በሕይወት ያሉም አሉ፤ ምንም የተገኘብኝ ነገር አልነበረምና ፈቱኝ፡፡ ዕድሜዬም ትንሽ ነበር ግን ብር ነበረኝ፡፡ ከዚያ አስመራ ውስጥ ባህረ ነጋሽ የሚባል ሆቴል ከፍቼ እሠራ ነበር፡፡ ዳቦ መጋገርያም ነበረኝ፡፡ በመሀል ወደ ሱዳን ደርሼ መጣሁ፡፡ ያለፈቃድ ነበር የሄድኩት፡፡ ያለፈቃድ ሱዳን ደርሰህ መጥተኸል በሚል የአንድ ዓመት እስራትና 20 ሺሕ ብር ቅጣት ፈረዱብኝ፡፡ ስድስት ወር እንደታሰርኩኝ የወህኒ ቤቱ አዛዥ ሁለት የታጠቁ ወታደሮች አጅበውኝ አስመራ ከተማ ውስጥ ገብቼ ቤተሰቤን እንድጠይቅ ፈቀደልኝ፡፡ እቤት ውስጥ ገብተን ቁርስ በላንና ‹‹እናንተ ተጫወቱ እኔ ባንክ ደርሼ ልምጣ›› ብያቸው ሄድኩ፡፡ ከዚያም መኪናዬን አስነስቼ ኤርፖርት ሄድኩኝ፡፡ አውሮፕላን [ቻርተር] ለብቻዬ ኮንትራት ይዤ ከአስመራ 400 ኪሎ ሜትር ርቀት ላይ የሚገኘው ተሰነይ ከተማ ውስጥ ድርጅት ነበረኝና እዚያ ውዬ ማታ ተመለስኩኝ፡፡ በተፈቀደልኝ ሰዓት እስር ቤት ተገኘሁ፡፡ አጃቢዎቹም ከከተማ እንደወጣሁ አላወቅኩም፡፡ አንድ ጋዜጣ ላይ ግን ወሬው ወጥቶ ነበር፡፡ ‹‹ምን ያህል እውነት ነው?›› ብለው ይጠይቁኛል፡፡ እውነት መሆኑን ነገርኳቸው፡፡ ‹‹ትረሸናለህ›› ተባልኩ፡፡ ‹‹ዛሬም ሞት ነው፣ ነገም ሞት ነው›› አልኩ፡፡ ‹‹ከኢትዮጵያ ውጪ አልወጣሁም፤ ወንጀል ከሆነ ግን እቀጣለሁ፡፡ ጉዳዩ አወዛጋቢ ሆኖ እስከ ሚኒስትሮች ምክር ቤት ደረሰ፡፡ ሚኒስትሮች ምክር ቤት ደግሞ ‹‹አሠራሩ በቀና መንፈስ ስለሆነ ሊያስቀጣው አይችልም፡፡ እንደውም ይህ ደብዳቤ ከደረሳችሁ በኋላ እንዲፈታ፣ ታማኝ ስለሆነ›› የሚል ደብዳቤ ይፅፋሉ፡፡ ተመልሼ ወደ ሥራዬ ገባሁ፣ ግን እዛም መቆየት አልፈለግኩም፤ 1981 ዓ.ም. ወደ አዲስ አበባ መጣሁ፡፡ 

    ሪፖርተር፡- አዲስ አበባ ከመጡ በኋላስ ምን ላይ ነበር የተሰማሩት? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- አዲስ አበባ እንደገባሁ ቦታ ገዛሁ፡፡ ሆራይዘን ዩዝ አካዴሚ ትምህርት ቤትን ከፍቼ ለ12 ዓመት ሙሉ ሥራ አስኪያጅ ሆኜ ራሴ ነበር የመራሁት፡፡ ብቻዬን ሆኜ የሚያግዘኝ ሰው ሲጠፋ ግን ትምህርት ቤቱን አከራየሁት፡፡

    ሪፖርተር፡- ከዚያስ? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- በተወለድኩበት አንድ ነገር መሥራት እንዳለብኝ ይሰማኝ ነበር፡፡ ወደ ሽረ ሄጄ 125 ሚሊዮን ብር የፈጀ ትልቅ ሪዞርት ሠርቻለሁ፡፡ እሱን ለባለሙያዎች አስረክቤ ደብረዘይት ላይም ሌላ ሪዞርት እየሠራሁ ነው፡፡ 

    ሪፖርተር፡- ከትምህርት ወደ ሆቴል (ሪዞርት) ፊትዎን ለምን አዞሩ? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- አንደኛ ነገር ትምህርት የእኔ ሙያ አይደለም፡፡ ያኔ የትምህርት ቤት ችግር ስለነበርና ሰው መማር አለበት ብዬ ስለማምን ነው፡፡ ሰው ካልተማረ አገር ምድረ በዳ ሆኖ የሚቀር ነው የሚመስለኝ፡፡ ከአንዳንድ ሰዎች ጋር መክሬ ነበር ሆራይዘን ዩዝ አካዴሚን የከፈትኩት፡፡ ብዙ ተማሪዎች አስመርቀናል፡፡ ትምህርት ቤት ይኼን ያህል አትራፊ አይደለም፡፡ ሰው ካስተማርክ ግን አተረፍክ ማለት ነው፡፡ ነገ አገር የሚረከብ ከቀረፅክ አትርፈሃል ማለት ነው፡፡ ለእኔ ትርፍ ማለት እሱ ነው፡፡ 

    ሪፖርተር፡- ሽረ ላይ ያሠሩት ሪዞርት ሥራ ተጓትቶ ነበር ይባላል፤ በምን ያህል ጊዜ ተጠናቀቀ? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- እምብዛም ሰው መውቀስ አልፈልግም እንጂ አስተዳደሮቹ ብዙ እንቅፋት ፈጥረውብኝ ነበር፡፡ ካለማሁት በኋላ እንነጥቃለን ብለውኝ ነበር፡፡ ከተወሰነ ጊዜ በኋላ ግን ቀጥል አሉኝ፡፡ እዚህ ላይ ኢንቨስት አድርግ ብለው ጠርተው ካለማሁት በኋላ እንወስደዋለን ማለት አግባብ አልነበረም፡፡ አግባብ እንዳልሆነም ለሚመለከተው አካል አስረዳሁኝ፡፡ ‹‹ይኼ መንግሥት ዴሞክራሲያዊ መንግሥት ነው፡፡ አይደለም ዜጎች የውጭ ሰዎችም እዚህ አገር ኢንቨስት እያደረጉ ነው፡፡ ይኼን አቋርጥ ማለት ስህተት ነው›› ብዬ አቤት አልኩኝ፡፡ ቀጥል ብለው አሁን እየሠራሁ ነው፡፡ እዚህ ደረጃ ላይ ደርሼያለሁ፡፡ በአስር ዓመቱ ተጠናቀቀ፡፡

    ሪፖርተር፡- አንድ በሆቴልና ሪዞርት የተሰማራ ሰው ከቀረጥ ነፃ ዕቃዎችና ቁሳቁስ ከውጭ ማስገባት ይችላል፡፡ እርስዎ ግን ከቀረጥ ነፃ አያስገቡም ይባላል እውነት ነው? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- አንድም ዕቃ ከቀረጥ ነፃ አላስገባሁም፡፡ ዕድሉን የከለከለኝ ሰው የለም፡፡ የተፈቀደ ነው፡፡ እኔ ግን አልፈለግኩም፡፡ አሁን ከቀረጥ ነፃ አስገብቼ ብሆን 65 ሚሊዮን ብር ነበር የሚጨርሰው፡፡ በቀረጥ ስለገባ ግን ወደ 125 ሚሊዮን ከፍ ብሏል፡፡ እንዳልኩህ ዕድሉ አለ፣ እኔ ግን ስላልፈለግኩኝ አልተጠቀምኩበትም፡፡ አይደለም ይኼን ያህል ትልቅ ሆቴል ትንሽ ሆቴል ያለውም ዕድሉ ይጠቀማል፡፡ ብዙ ሰዎች ሆቴል ለመሥራት አይፈልጉም፡፡ ከቀረጥ ነፃ ዕቃ ለማስገባት ግን ሆቴል ይከፍታሉ፡፡ እኔ ሆቴል ሙያዬ ነው፡፡ አስመራ ውስጥ 12 ጊዜ ተሸልሜያለሁ፡፡ በጥራትና በሆቴል አያያዝ ማለት ነው፡፡ 

    ሪፖርተር፡- እንዳየሁት ከሽረ ከተማ ወጣ ብሎ ተራራ ላይ ነው የተሠራው፡፡ ለውኃ አስቸጋሪ አልሆነብዎትም? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- አዎ! ወጣ ብሎ ተራራ ላይ ነው የተሠራው፡፡ ተራራው ላይ ውኃ ማቆርያ ጉድጓድ ሠራሁ፡፡ 3,000 ሊትር ውኃ ይይዛል፡፡ ሌላም 1,000 ሊትር ውኃ የሚይዝ ጉድጓድ ሠራሁ፡፡ ውኃው ከቆርቆሮ ነው የሚገኘው፤ እንደገና ሦስተኛ 1,000 ሊትር ውኃ የሚይዝ ሠርቼያለሁ፡፡ የሚባክን ውኃ የለም፡፡ 

    ሪፖርተር፡- እዛ አካባቢ ሪዞርት ለመሥራት ያነሳሳዎት አትራፊ እሆናለሁ ብለው ነው ወይስ የትውልድ ቦታዎ የማልማት ኃላፊነት ለመወጣት ነው? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- አያዋጣም፤ ሁል ጊዜ ለትርፍ አትሠራም፡፡ ትርፍ በቃ ተገኝቷል፤ አገርህ ላይ ሐውልት መትከል አለብህ፡፡ ሪዞርቱ የእኔ ሀብት አይደለም፡፡ የአካባቢው ሕዝብ ንብረት ነው፡፡ የከተማው ሀብት ነው፡፡ ሙዚየምም ነው፡፡ ላይብረሪ ማለትም ነው፡፡ ታሪካዊ ቦታ ላይ ነው የተሠራው፡፡ 

    ሪፖርተር፡- ሪዞርቱ ከሚሰጠው የአልጋና የመዝናኛ አገልግሎት ውጪ ለአካባቢው ማኅበረሰብ የሠሩት ነገር አለ? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- በዋናነት መዝናኛ ነው፡፡ ወጣቶች ሊያነቡበት ሊዝናኑበት ታስቦ የተሠራ ነው፡፡ ጥሩ መዋኛ አለው፡፡ ውስጡ በግሩም ሁኔታ ነው የተሠራው፡፡ ከዚህ ውጪ ግን አንድ የስፖርት ቡድን አለኝ፡፡ ጋንታ ነጋሽ ኃይለ የሚባል የእግር ኳስ ቡድን አለኝ፡፡ ምግባቸው ትጥቃቸው በነፃ ነው፡፡ ወጣቶችን ለማበረታታት ነው፡፡ 

    ሪፖርተር፡- ካፒታልዎ ምን ያህል ነው? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- አጠቃላይ ወደ ገንዘብ ሲቀየር ወደ 500 ሚሊዮን ብር የሚጠጋ ካፒታል አለኝ፡፡ 

    ሪፖርተር፡- ብዙ ሰዎች የተወሰነ ገንዘብ ይዘው ከባንክ ተበድረው ነው የሚሠሩት፡፡ ‹‹አቶ ነጋሽ ብድር አይወዱም›› ይባላል፡፡ ምን ያህል እውነት ነው? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- በጭራሽ! ብድር የሚባል ወስጄ አላውቅም፡፡ እኔ ሰላም ነው የምፈልገው፡፡ ብድር ምናምን አልፈልግም፡፡ ተበድረህ እንቅልፍ አይወስድህም፣ ሰላምም አታገኝም፡፡ ከቀረጥ ነፃ ያስገባህ እንደሆነም አትተኛም፡፡ 

    ሪፖርተር፡- ሦስቱንም መንግሥታት አይተዋል፤ እንዲህ ዓይነት ንግድና ኢንቨስትመንት ላይ ለመሰማራት ምን ያህል የተመቻቸ ሁኔታ አለ ይላሉ? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- አመቺ ነው፡፡ ጠንክሮ መሥራት የሚችል ሰው ካለ መንግሥት ሥርዓት ዘርግቷል፡፡ እንዳልከው በአፄ ኃይለ ሥላሴም በደርግም ነጋዴ ነበርኩኝ፡፡ አሁንም ነጋዴ ነኝ፡፡ እውነት ለመናገር አሁን ያለው ዕድል ተወዳዳሪ የለውም፡፡ ሥርዓቱ ውስጥ ግን ጥቂት መጥፎ ሰዎች አሉ፡፡ የሥርዓቱን ፀር የሆኑ፡፡ ቆርጠህ ከተነሳህና ተስፋ ካልቆረጥክ ታሸንፋቸዋለህ እንጂ አያሸንፉህም፡፡ ምክንያቱም መንግሥት ያወጣው መመሪያ ይዘው አይደለም የሚሠሩት፡፡ 

    ሪፖርተር፡- በቀጣይነት ምን ለመሥራት ዕቅድ አለዎት? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- ሽረ አካባቢ አንድ ትልቅ ፋብሪካ ለመሥራት ዕቅድ አለኝ፡፡ ቆርቆሮ ፋብሪካና ኮንጎ ፋብሪካ፡፡ ምክንያቱም እዛ አካባቢ ኮንጎ ጫማ በጣም ይፈለጋል፡፡ ታጋዮች [የወያነ] ይጠቀሙበት የነበረ ነው፡፡ አሁንም ግን አካባቢው ሙቀታማ ስለሆነ ጫማው ይፈለጋል፡፡ ተመራጭ ነው፡፡ እንግዲህ ከዚህ በፊት የፈጠሩብኝ እንቅፋት ጸጽቷቸው መስመሩን አስተካክለው ከሆነ እቀጥላለሁ፡፡ እንደበፊቱ የሚቀጥሉ ከሆነ ግን ቢቀርብኝ ይሻላል፡፡ ሥርዓቱ አይደለም ችግሩ፣ ግለሰቦች ናቸው፡፡ 

    ሪፖርተር፡- በርካታ ባለሀብቶች ባለው ቢሮክራሲና የአሠራር ችግር ከክልሉ እየወጡ እንደሆነ ይነገራል፡፡ እርስዎ ግን አሁንም ለመጋፈጥ የቆረጡ ይመስላል? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- አዎ! ብዙዎቹ እየፈለሱ እየወጡ እንደሆኑ አውቃለሁኝ፡፡ እኔ ግን እጋፈጣቸዋለሁኝ፡፡ ምክንያቱም ሥርዓት የወጣው ለተወሰነ አካባቢ ብቻ አይደለም፡፡ የኢትዮጵያ ሥርዓት ነው፡፡ እሱን ይዞህ መጋፈጥ ነው፤ መሸሽ አያስፈልግም፡፡ የእነሱ ምቀኝነት መሠረት የለውም፤ መንግሥት ያወጣውን ሥርዓት ይዘህ ነው የምትታገላቸው፡፡ 

    ሪፖርተር፡- ቅሬታዎ ታች ባሉ የአስተዳደር ኃላፊዎች ይመስላል? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- አዎ! ችግሩ ያለው ታች ላይ ነው፡፡ ፕሬዚዳንት ቢሮ ሄጄ የገጠመኝን ችግር አስረዳኋቸው ፈቱልኝ፡፡ ቅሬታዬን የሰሙኝ አቶ በየነ መክሩ (ምክትል ፕሬዚዳንት) ናቸው፡፡ እኔም አላቆምም ነበር፡፡ ፕሬዚዳንቱ ናቸው ወደ እሳቸው የመሩኝ፡፡ 

    ሪፖርተር፡- ትግራይ ክልል ውስጥ የአስተዳደር ችግር ተደጋግሞ ይነሳል፡፡ አንዳንዶቹ ጓዛቸውን ጠቅልለው ይሸሻሉ፡፡ አንዳንዶቻችሁም ትጋፈጣላችሁ፡፡ ግን በተደራጀ መልኩ እንዲህ ዓይነት አሠራር እንዲስተካከል ባለሀብቶች ተፅዕኖ ስትፈጥሩ አይታይም፡፡ 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- እንደዛ ካደረግክ ደግሞ በሌላ ይተረጉሙታል፡፡ እንደ አድማ፣ አመፅ ነው የሚቆጥሩት፡፡ ስለዚህ አንዱ አማራጭ ጥለህ መውጣት ነው፡፡ ሌላ ቦታ መሥራት ነው፡፡ እኔ የማውቃቸው ብዙ ባለሀብቶች ከክልሉ ወጥተዋል፡፡ እኔ ግን እስከመጨረሻ ታግያለሁ፡፡ አሁንም እቀጥላለሁ፡፡ አላቆምም፡፡ እኔ አልፋለሁ፣ አካባቢው ላይ ግን አንድ ሥራ ሠርቼ ማለፍ አለብኝ፡፡ እነሱም ቀስ ብሎ ይገባቸው ይሆናል፡፡ 

    ሪፖርተር፡- በትምህርት ምን ያህል ገፍተዋል? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- አልተማርኩም፡፡ የቤተ ክህነት ትምህርት ነበረኝ፡፡ ከዚያ በኋላ ሱዳን ላይ አስተማሪ ቀጥሬ ስድስተኛ ክፍል ደርሼያለሁ፡፡ ከዚያም ትምህርት ቤት ሄጄ ተፈትኜ አለፍኩኝ፡፡ ከዚያም አስመራ ውስጥ ሦስት ዓመት በማታ ተምሬ ስምንተኛ ክፍል ደርሼያለሁ፡፡ 

    ሪፖርተር፡- ቤተሰብ አለዎት ወይ? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- [እንደመሳቅ ብለው] ይኼንን እንኳ ባትጠይቁኝ፡፡ ቤተሰብ የለኝም፡፡ ብቻዬን ነው የተፈጠርኩት፣ ብቻዬን ነው ያለሁት፣ ለወደፊቱም ብቻዬን ነው የምኖረው፡፡ 

    ሪፖርተር፡- መንፈሳዊነት ይወዳሉ መሰለኝ፡፡ ከእግር ኳስ ቡድኑ ውጪ ሌላ የሚሠሩት ነገር ይኖራል? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- ይህንን ያንን ሠራሁ ማለት ደስ አይልም ግን ቤተ ክርስቲያንና መስጊድን አግዛለሁ፡፡ ለምሳሌ የእኔ ሕጋዊ ስም ‹‹ክቡር በኩረ ትጉሃን›› ነጋሽ ኃይለ ነው የምባለው፡፡ 

    ሪፖርተር፡- ማዕረጉን ማነው የሰጦት? 

    አቶ ነጋሽ ኃይለ፡- ከኢየሩሳሌም ነው የተሰጠኝ፡፡ በየዓመቱ በኢየሩሳሌም ለሚሳለሙ ምዕመናን በሬ አርዳለሁኝ፡፡ እዚህም አዲስ አበባ ውስጥ ማርያም ቤተ ክርስቲያን አሠርቼያለሁ፡፡ ብዙ መስጊዶችም አግዛለሁኝ፡፡ እኔ ኦርቶዶክስ ነኝ ግን ሁሉንም ሃይማኖት ማገዝ እንዳለብኝ አውቃለሁኝ፡፡ ምክንያቱም አገር ሲደፈር ሁላችን ነው የምንሮጠው፡፡ የሃይማኖት ልዩነት አለ፤ ሕዝባችን ግን በአገሩ አንድ ነው፡፡ 

     Source: ethiopianreporter

     

    Read more
  • Mayor nominates Sam Assefa to lead Office of Planning and Community Development

    Today, Mayor Ed Murray announced he is nominating Sam Assefa – the senior urban designer for the City of Boulder, Colorado – as the next director of Seattle’s Office of Planning and Community Development (OPCD).

    Prior to Boulder, Assefa served as Director of Land Use and Planning Policy for the City of Chicago, and as a deputy chief of staff to former Mayor Richard Daley.

     

    “Sam Assefa brings leadership and a holistic approach to urban planning that integrates land use, transportation, design and sustainability,” Mayor Murray said. “Throughout his career, Sam has shown a passion for placemaking and a commitment to working with all communities to solve the challenges of growth. His experience will be invaluable to implementing our shared vision for building neighborhoods that are affordable, livable and equitable.”

    OPCD was created to better integrate strategic planning across departments, while coordinating public investments in transportation, parks, housing and other areas.

    “I have always admired the City of Seattle for its natural beauty, innovative spirit and strong commitment to social justice,” Assefa said. “I am thrilled at this opportunity to help implement Mayor Murray’s vision for building thriving and vibrant communities through an integrated and equitable approach to city planning and community development.”

    Since 2010, Assefa has worked for Boulder’s Department of Community Planning and Sustainability, where he was responsible for urban and building design policies and directed the City’s Sustainable Streets and Centers Program.

    Prior to Chicago, he served the City of San Francisco as director of Special Projects for the Department of Planning and Development. He was responsible for the implementation of various urban design policies and redevelopment plans, including the Hunters Point Shipyard, the Trans Bay Center, Rincon Hill, and the Better Neighborhoods Program.

    Assefa has a master’s degree in city planning from MIT, and a bachelor’s degree in architecture from the University of Illinois at Chicago. He brings perspective as an immigrant to the United States, having fled Ethiopia as a teenager when his father was killed in a coup. In San Francisco, Assefa served on the city’s Immigrant Rights Commission.

    Assefa, if confirmed by Seattle City Council, will replace Diane Sugimura, who has served as interim OPCD director since the new integrated planning agency launched January 1. Assefa is expected to start June 1, with an annual salary of $167,000.

    “This is a very exciting time for Seattle — to have someone of Sam’s caliber, experience and talent coming to Seattle to lead the Mayor’s new Office of Planning and Community Development,” Sugimura said. “I look forward to seeing great things happening as we grow toward becoming a more equitable city for all.”

    “I am thrilled to join the Mayor in endorsing the nomination of Sam Assefa as the new Director of the Office and Planning and Community Development,” said Councilmember Rob Johnson, chair of the Planning, Land Use and Zoning Committee. “Mr. Assefa’s list of accomplishments achieved during his tenures in Chicago, San Francisco, and Boulder reflects his passion for urban design and transit oriented development, and but I am mostly impressed by the manner in which he so thoughtfully engages the citizens of the communities he serves. I look forward to the prospect of working side by side with such a creative, big-picture thinker with the knowledge and experience to tackle Seattle’s complex housing, gentrification, and affordability challenges.”

    As Seattle grows, OPCD will play a role in implementing Mayor Murray’s Housing Affordability and Livability Agenda (HALA). HALA provides a comprehensive strategy to creating 50,000 housing units over the next 10 years, ensuring that Seattle can remain an affordable, walkable, and equitable community for people of all incomes and backgrounds.

    Seattle is currently one of the fastest-growing cities in the nation, adding 70,000 residents and 63,000 jobs in the past five years. The city is expected to be home to another 120,000 residents and 115,000 jobs by 2035.

    BY OSCAR PERRY ABELLO

    “I loved to draw,” says Sam Assefa. Architecture influenced him a lot, especially as a child, growing up in Addis Ababa, the capital of Ethiopia. He used to draw a lot of the old Ethiopian monasteries. “Very monolithic, platonic forms, cubes and models formed out of living rock. I was always fascinated by that,” he explains.
    By seventh or eighth grade, he knew he wanted to study architecture. He once got punished for a drawing he did very meticulously, with correct three-dimensional proportions for a very tall building. His art teacher didn’t believe he drew it.

    Fortunately, for many under-engaged communities in San Francisco, Chicago and Boulder, Colorado, Assefa did not take the punishment to heart. He still loves architecture, and still makes a life of exceeding expectations. In a few months, he’ll take all of his experience with him to Seattle, where he was recently named the next director of Seattle’s Office of Planning and Community Development.

    “I have always admired the city of Seattle for its natural beauty, innovative spirit and strong commitment to social justice,” Assefa said in a statement on the announcement.

    Ethiopia has famously never been colonized, despite repeated invasions and partial occupations by foreign powers throughout its history. But amid political strife in the 1970s, Assefa’s father was executed. Assefa fled the country by foot and became a refugee in Kenya. He spent the rest of his high-school years in Nairobi, where he picked up two key influences: an international group of best friends with whom he remains in touch (one each from Austria, Sweden, the U.S. and Chile, and two others from Ethiopia), and a love for Chicago, probably due to its architecture.

    “I used to read about Chicago specifically for some reason, while I was in high school,” Assefa says. He would eventually move there (after a short stint in Rome), and study architecture at the University of Illinois. While there, he met his wife, Jill Kongabel, a native Chicagoan.

    In his first job in architecture, he noticed a pattern that didn’t fit with his personal ethos. “The first few years of design work I was doing was for very wealthy people. It was a wonderful place, a small design firm,” Assefa says. “But I started thinking about is that what I wanted to do.”

    The answer was no. He and his wife left Chicago for Cambridge, Massachusetts, where Assefa went to graduate school for city planning at MIT. He took classes at Harvard’s Kennedy School of Government too. He focused his studies on issues of equity, particularly around public housing. Meanwhile, outside the classroom, he was involved in the divestment movement seeking to end apartheid in South Africa by urging university endowments, foundation endowments and other supposedly socially minded pools of capital to dump South African companies.

    After graduate school — after another false start with a private San Francisco architecture firm — Assefa landed at one of the early leaders in socially and environmentally conscious design firms, SMWM (since merged with Perkins+Will), where he joined forces with Karen Alschuler to start the planning practice at the firm. Their first big project: planning around the long-shuttered Hunters Point Shipyard in the largely black neighborhood, which was still reeling from the site’s closure around two decades earlier. The shipyard became one of the first Superfund cleanup sites.

    “San Francisco was where I cut my teeth in equity and planning policy,” Assefa says. He would later work in the city of San Francisco’s planning department. He moved to become director of policy for Chicago’s department of planning and development in 2000. In Mayor Richard Daley, Assefa says, he found a willing ally for bringing more equity and diverse voices into the planning process (Assefa served as the city’s liaison for the neighborhood-centric New Communities Program), while simultaneously integrating departments and disciplines whose silos were clearly holding the city back from its potential.

    Assefa’s department led Chicago’s first rewriting of its zoning code in 40 years, addressing issues where growth was happening where some communities didn’t want it and not happening where other communities did. He recalls loosening parking requirements for buildings within close proximity to public transportation, and putting in incentives for LEED-certified construction of affordable housing so that residents’ bills could be reduced. While attempting to incentivize and make room for more affordable housing where it was desired, Assefa also recalls protecting manufacturing zones from redevelopment as residential or other use (while others were creating the training infrastructure to make sure new high-skilled manufacturing jobs in Chicago would be accessible to all).

    After a stint in Boulder, Colorado, Assefa will now take his silo-busting, social justice-informed approach to the Pacific Northwest.

    “In Seattle, as in a lot of cities, a lot of the underrepresented communities or immigrant communities may not be at the table when major planning decisions are being made. Or they are economically affected as a result of the economic shift that is taking place in some of the major cities as well as global shifts,” he notes.

    Seattle will be the eighth city where he has lived, spanning four countries on three continents.

    “There are differences in context, but fundamentally from a planning perspective, all people are looking for the same general things,” he says. “They want to be safe, they want to love the place where they live, and they want to reap the benefits of what it has to offer.”

    Assefa is expected to take his new office on June 1.

    Read more
  • Dam Rising in Ethiopia Stirs Hope and Tension

    GUBA, Ethiopia — There is a remote stretch of land in Ethiopia’s forested northwest where the dust never settles. All week, day and night, thousands of workers pulverize rocks and lay concrete along a major tributary of the Nile River. It is the site of the Grand Ethiopian Renaissance Dam, the continent’s biggest hydropower plant and one of the most ambitious infrastructure projects ever in Africa.

     

    Ethiopia is a poor country, often known best for its past famines, but officials say the dam will be paid for without foreign assistance — a point of national pride. Computer-generated images of the finished structure are framed in government offices, splashed across city billboards and broadcast in repeated specials on the state-owned television channel.

     

    “We lean on the generousness of the rest of the world,” said Zadig Abrha, deputy director of the dam’s public mobilization office. “So there is a conviction on the part of the public to change this, to regain our lost greatness, to divorce ourselves from the status quo of poverty. And the first thing that we need to do is make use of our natural resources, like water.”

    Ethiopia, one of the world’s fastest-growing economies, has poured its resources into a slew of megaprojects in recent years, including dams, factories, roads and railways across the country.

    But its strong, state-driven approach has been criticized for displacing rural communities, elbowing out private investors and muzzling political dissent. The Renaissance Dam, its biggest project, has met with resistance even outside Ethiopia’s borders, setting off a heated diplomatic battle with Egypt that, at one point, led to threats of war.

    In Ethiopia, Africa’s second most populous nation, constant power shortages stifle economic growth. The hydropower plant is expected to bring the country’s electricity generation to more than triple its current capacity. Aside from a $1 billion loan from China for a transmission line, the government projects a $4.02 billion cost for the dam, with more than $1.3 billion already spent.

    Near the border with Sudan, the dam is inching skyward as workers apply layer after layer of concrete that will eventually create a reservoir covering nearly 650 square miles. About 8,500 workers live at the project site, served by several cafeterias, a market, a barbershop and spotty Wi-Fi access. Giant floodlights keep construction going around the clock, and employees often work the whole week through.

    From the very beginning, this relentless drive has put Ethiopia at odds with Egypt. The Renaissance Dam is on the Blue Nile, a tributary that contributes most of the water flowing into the Nile River, heightening concerns that it could threaten Egypt’s most vital natural resource. Fears of armed conflict surfaced during the brief tenure of Egypt’s former president, Mohamed Morsi, who said last year that “Egyptian blood” would substitute for every drop of lost water.

    But under Egypt’s current president, Abdel Fattah el-Sisi, the icy relationship between the two countries has begun to thaw. Ethiopia’s prime minister, Hailemariam Desalegn, and Mr. Sisi had a cordial first meeting in June, and water ministers from Ethiopia, Egypt and Sudan met for renewed discussions in late August. Egypt’s new foreign minister, Sameh Shoukry, set a diplomatic tone during a visit last month to the Ethiopian capital, Addis Ababa, declaring “a new phase of our relationship based on mutual understanding, mutual respect and a recognition that the Nile binds us.”

    Ethiopia’s biggest obstacle to finishing the dam is not geopolitics — it is money. The project is overseen by Ethiopian Electric Power, a state-owned utility that is helping finance the project with its own revenue and loans from state-owned banks. Though the government may raise more money by selling bonds on global markets in the coming years, the current tactic of borrowing from state banks is draining available credit. That could squeeze private enterprise in a country that already has the world’s sixth-lowest rate of private investment as a percentage of G.D.P., said Lars C. Moller, the World Bank’s lead economist in Ethiopia.

    “For every dollar of credit and every dollar of foreign exchange the project gets, there’s less for the rest of the economy, including the private sector,” he said.

    “But in the long term, the investment is likely to pay off well,” Mr. Moller added, noting that Ethiopia’s plan to sell excess energy to neighboring counties could bring in about $1 billion in annual export revenue starting in 2021, four years after the dam is scheduled to be completed.

    Ethiopia’s state finance minister, Abraham Tekeste, said it was a price worth paying. “We know that we are sacrificing in the short term, but this is for a long-term objective,” he said. “We don’t see any contradiction.”

    More than $357 million spent so far has come from Ethiopians, both domestically and abroad, who have been encouraged to donate money or purchase bonds, according to Mr. Zadig.

    Workers on the government payroll, some of whom make as little as $32.68 per month, have been pushed to buy bonds worth a full month’s salary every year through a system that deducts straight from their paychecks.

    Read more : http://www.nytimes.com/2014/10/12/world/dam-rising-in-ethiopia-stirs-hope-and-tension.html?_r=0

     

     

     

     

    Read more
  • Eritrea men to marry at least 2 wives or face imprisonment

     Eritrean men have been allegedly ordered to marry more than one wife

    — Any man who does not do so, goes to jail according to reports

     

    The government of Eritrea has reportedly ordered men in the country to marry at least two wives. This is said to be coming in order to ‘help’ the situation of shortage of men caused by enormous casualties suffered during the civil war with Ethiopia.

     

     

    In the statement written in Arabic the government gave the assurance that it will give financial support to the polygamous marriages. Read the translated version in part as posted by sde.co.ke below:

    “Based on the law of God in polygamy, and given the circumstances in which the country is experiencing in terms of men shortage, the Eritrean department of religious affairs has decided on the following :

    ”First that every man shall marry at least two women and the man who refuses to do so shall be subjected to life imprisonment with hard labour.

    “The woman who tries to prevent her husband from marrying another wife shall be punished to life imprisonment,” alleged the activists in their translation.

    May 1998 to June 2000 Eritrean-Ethiopian war saw 150,000 soldiers killed from either sides but having a bigger impact on male population in the tiny Eritrea nation who were then just million people in total.

    Source: http://buzzkenya.com/polygamy-eritrea-men-marry-least-two-wives-face-jail/

     

    Read more